Google+ Quiltinspiratie: mei 2017

zondag 28 mei 2017

Ik maak zoveel fouten!


Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik kan het mezelf soms behoorlijk lastig maken. Als ik een blok klaar heb voor een quilt is het eerste wat ik doe, kijken of het perfect is. Sluiten alle naadjes goed op elkaar aan? Zijn de puntjes overal goed gelukt? Zo vermoeiend eigenlijk dat perfectionisme!


Patchwork blok pinwheel


Want waar ben ik nou eigenlijk mee bezig? Het is handwerk toch? Als iets echt perfect moet zijn, moet je het door een machine laten doen. Die kun je zo afstellen dat hij alles tot op de millimeter nauwkeurig doet. Maar dan ben je meteen de eigenheid van je product kwijt. Juist de kleine imperfecties laten zien hoeveel bloed, zweet en tranen er zit in iets wat je met de hand hebt gemaakt.

Op quiltwedstrijden gelden er strenge regels voor quilttechnieken. Er wordt daar een mate van perfectionisme geëist die alleen door jarenlange ervaring gehaald kan worden. Met name sommige wedstrijden in Amerika staan hierom bekend.
Maar als je niet mee doet met wedstrijden, dan is dat perfectionisme toch helemaal niet belangrijk? Hoe erg is het nou eigenlijk als bij het doorquilten niet alle steken precies even groot zijn? Of als niet alle puntjes van je ster helemaal perfect zijn? Als je naar het geheel kijkt in plaats van je te focussen op die kleine stukjes, zie je de onvolkomenheden misschien niet eens terug.

Mensen die niet zelf quilten zullen die kleine foutjes van niet perfect op elkaar aansluitende naden en puntjes helemaal niet zien. Alleen mede-quilters zal het misschien opvallen. Maar net als jij weten ze hoeveel liefde, maar ook bloed, zweet en tranen er in je quilt zitten. Denk je dat die jou op die manier gaan bekritiseren? Meestal ben je zelf de strengste rechter als het gaat om het maken van handwerk. (En als er mensen zijn die het wel doen, dan zijn het geen vrienden en jouw aandacht niet waard!)

Zelf heb ik gemerkt dat ik soms minder zin heb om een quilt te gaan doorquilten, omdat ik bang ben dat ik het niet meer kan. Zeker als het al een tijdje geleden is, betrap ik mijzelf op drempelvrees. Ik weet dat ik er weer in moet komen. Dat ik eerst weer moet oefenen op een proeflapje om weer het gevoel te krijgen van hoe snel ik de stof onder de naaimachine door moet bewegen. Hoe diep ik het pedaal van de naaimachine moet indrukken.

En erger nog. Ik weet dat ik het niet perfect kan. Ik weet dat ik nooit precies de lijntjes kan volgen. Ik weet dat mijn steken nooit helemaal goed worden. Misschien zou het beter gaan als ik het veel meer zou oefenen, maar op de één of andere manier wordt het gewoon nooit perfect. Soms zitten er opeens veel te grote steken tussen of heb ik per ongeluk te lang op één plek stil gestaan.


Detail quiltwerk


Er is één principe dat ik hanteer bij het quilten. IK HAAL NIETS UIT! Ik weet dat er quilters zijn die hun steken gaan uithalen als ze iets niet helemaal goed hebben gedaan. Dat doe ik niet. Alleen al van het idee dat ik al die steken weer moet gaan uithalen, verlies ik de moed. Dan gooi ik alles maar liever meteen in een hoek, zodat ik iets leukers kan gaan doen.
Het enige wat ik soms doe is een tweede keer over een plek naaien als de steken echt veel te groot zijn geworden.

En het gekke is dat al die fouten die ik maak vaak nauwelijks terug te vinden zijn als de quilt eenmaal af is. Als ik heel veel moeite doe kan ik ze misschien terugvinden, maar voor een ander vallen ze helemaal niet op.

Dus waarom al die moeite doen om perfecte dingen te maken? Het haalt alle plezier weg uit het quilten. En het kost zoveel energie! Als iets dodelijk is voor creativiteit is het wel perfectionisme. Acceptatie dat sommige dingen niet helemaal perfect zijn hoort erbij. Misschien is dat nog wel een belangrijker leerproces dan het leren van de techniek van het quilten zelf.

Er is één uitzondering waarbij ik wel probeer om het zo precies mogelijk te doen. Dat is bij het snijden van de stof en het naaien  van de 1/4 inch (0,5 mm) naad. Dat doe ik niet omdat het mooier wordt als je de naden precies naait, maar omdat het allemaal veel makkelijker wordt als het goed aansluit. Patchwork dat niet goed in elkaar past, is zo frustrerend om in elkaar te naaien!

Ik ben benieuwd hoe jij omgaat met perfectionisme? Waarin ben jij heel precies? Kun je accepteren dat niet alles wat je maakt perfect is?





zondag 14 mei 2017

Soms lukt er niets, ken je dat gevoel?

Ken je dat gevoel?
Het gevoel dat niets lukt? Dat niets van wat je doet of maakt de moeite waard is? Dat je er eigenlijk net zo goed mee zou kunnen stoppen? Niemand zit toch op jouw creaties te wachten. Waarom doe je al die moeite eigenlijk?

Ik weet het niet. Soms vraag ik me werkelijk af waar ik mee bezig ben. En op een andere moment weet ik zeker dat dit is wat ik moet doen. Ik moet quilten. Het geeft me de kans om mezelf te uiten. Om te spelen met mooie kleuren en stoffen. Om mooie dingen te maken. Het maakt niet uit wat anderen daar van vinden. Het maakt niet uit of anderen het wel of niet mooi vinden. Als ik er maar plezier in heb!




Ik heb mijn Log cabin quilt weer opgepakt. De blokken waren bijna af en lagen al een hele tijd in de kast. Op de één of andere manier sprak hij me niet meer zo aan. De zachte, bijna saaie kleuren deden het niet meer voor me. En toch had ik gisteren opeens zin om weer een log cabin blok op te pakken. Ik had nog allerlei andere dingen liggen, maar de log cabins riepen me. En dus heb ik de laatste blokken afgemaakt. Dat ging eigenlijk vrij snel.




En toen konden ze op de ontwerpwand. Ordenen in een volgorde die ik mooi vind. Wel of geen sashings? Het viel me op hoe krachtig die grote vierkanten zijn. En dat de combinatie van die krachtige simpele vierkanten met de zachte kleuren eigenlijk heel mooi is.




Eigenlijk zijn het trouwens geen log cabin blokken. Ik heb de vorm iets veranderd en nu zijn het Courthouse steps blokken. What's in a name, right?




Ik heb besloten dat ze sashing nodig hebben. Dat maakt de blokken nog krachtiger. Het zou gewoon witte sashing kunnen zijn, zoals ze er nu ook op de ontwerpmuur uitzien met die witte ondergrond. Of blauw. Of misschien wel verschillende kleuren. Dat is ook wel eens leuk. Dan is het allemaal precies omgekeerd. De blokken zijn vrij neutraal en de sashings geven de kleur aan de quilt. Best een leuk idee.

Wordt vervolgd...





zaterdag 6 mei 2017

Hoe help je jezelf in een creatieve dip?

Vorig jaar heb ik een behoorlijke quiltdip gehad. Ik had echt helemaal geen zin meer in quilten. Het was net alsof de stroom van creativiteit helemaal was opgedroogd. Eerlijk gezegd was ik bang dat dit het einde betekende van weer een hobby.

Achteraf gezien kan ik precies aanwijzen waardoor ik in mijn quiltdip terecht ben gekomen. Eigenlijk heb ik mezelf gewoon gesmoord met de dingen die ik vond dat ik ze moest doen. Ik was met een aantal projecten bezig:


1. De klokhuisjes quilt. Dat moet een grote quilt worden voor op ons bed. Op de foto hieronder zie je de helft van hoe hij moet worden.


Klokhuisjes quilt


2. Een log cabin quilt. Ook een grote quilt, maar dan voor aan een muur in onze woonkamer.


Lob cabin blok

3. De Dear Jane quilt. Hier was ik vorig jaar mee begonnen. Een nieuw project in een poging de creatieve stroom weer wat op gang te brengen.


Dear jane blok A2



Genoeg afwisseling zou je denken. Maar waarom liep ik dan toch vast?

De klokhuisjes quilt was saai om te maken. Het middendeel met de klokhuisjes had ik gemaakt in een periode dat ik ziek was en alleen maar energie had om wat steekjes met de hand te zetten. Het was geen leuke periode en het is bijna alsof dat ook aan deze quilt kleeft. Hij bruist niet. In een poging om hem bruisender te maken, heb ik applicatieblokken toegevoegd. Deze vind ik zelf erg mooi, maar ik heb een fout gemaakt waar ik veel van heb geleerd. Ik wilde een rand van allemaal dezelfde blokken om de klokhuisjes maken. Maar wat is het saai om zoveel dezelfde blokken te maken! Een voordeel van applicaties maken is juist dat je zoveel vrijheid hebt en dat je mooie kleuren kunt gebruiken. Zo lang de blokken nog langzamerhand ontstonden, zodat ik kon zien hoe mooi ze werden, ging het nog. Maar toen ik op het punt kwam dat alle blokken waren voorbereid en ik de applicaties alleen nog moest vastnaaien, liet ik het los. Wat is het saai om steeds hetzelfde kunstje te doen! Het voelde als heel hard werken. Dat is een heel ander gevoel dan wanneer je iets nieuws maakt. Dan voel je de creatieve energie stromen. Dat gevoel had ik bij deze quilt helemaal niet meer. Maar ik wilde zo graag een grote quilt voor op ons bed en ik was al zo ver gekomen. Bovendien vond ik het verspilling van tijd en mooie stoffen om hem niet af te maken. En dus dwong ik mezelf steeds om verder te gaan, terwijl ik het helemaal niet leuk meer vond om te doen.

De log cabin quilt. Grote blokken die snel klaar waren. Maar erg enthousiast werd ik er niet van. Net als bij de klokhuisjes quilt was hij vrij saai om te maken. En hij wordt ook niet echt spectaculair. Het is een quilt om een lelijke muur te verbergen, maar hij mag niet alle aandacht naar zich toe trekken. Dat zou niet mooi zijn op die plek in de huiskamer. Ook niet echt een project om heel erg geïnspireerd van te raken dus.

De Dear Jane quilt. Eigenlijk ben ik vorig jaar begonnen met deze quilt omdat ik voelde dat ik nieuwe inspiratie nodig had. En waar raak je nou meer van geïnspireerd dan van het beginnen aan een nieuwe quilt? Ik besloot hem in mijn lievelingskleur te gaan maken: roze. Ik ben dol op roze stoffen, dus dat moest wel een succes worden toch? Maar al na een stuk of vijf blokjes merkte ik dat ik het saai vond om weer een roze blokje te maken. (De blokjes zelf zijn niet saai om te maken, hoor. Af en toe is het zelfs een behoorlijke uitdaging!) En dus bleef ook deze quilt al snel liggen.

Hierna volgden een paar maanden dat ik echt geen quilt heb opgepakt. Ik was bang dat ik het kwijt was. Het voelde een beetje als een writersblock bij schrijvers. Ik wilde me zo graag weer geïnspireerd voelen en mooie dingen maken, maar het was er niet. Ik wist niet hoe ik dat gevoel weer terug kon krijgen. Dus ging ik in de tussentijd wat kleding maken en sokken breien. Dat was best even leuk om te doen, maar zorgde er niet voor dat mijn creatieve energie weer op gang kwam. Op een gegeven moment kwam ik zelfs nauwelijks meer in mijn naaikamer en begon de boel daar behoorlijk te verstoffen. Ik werd er niet meer blij van om daar naar binnen te lopen.

Tot ik op een dag besloot dat het tijd was voor een grote schoonmaak. Er lag inmiddels overal rommel in mijn kamer. Ik had de werkbladen immers niet nodig om te quilten? Toch besloot ik om de troep te gaan opruimen en alles eens even lekker schoon te maken.
En het gekke was dat het hielp! Ik zag de Dear Jane blokjes die ik tot dan toe had gemaakt en besloot dat ik helemaal niet perse hoefde vast te houden aan roze omdat ik dat nou eenmaal had besloten. Ik besloot om te gaan kijken of ik niet zelf een kleurenschema kon bedenken waar ik wat vrolijker van werd. Dus dat ging ik doen. In EQ7 maakte ik een voorbeeldquilt met hetzelfde aantal vierkantjes en ik ging spelen met kleuren.

En dat was precies wat ik nodig had! Gewoon spelen en doen wat ik leuk vond. Niet perse vasthouden aan iets omdat ik dat nou eenmaal had besloten of omdat het anders zonde was van de stof die ik al had gebruikt. Ik kreeg weer inspiratie, omdat ik mezelf toestond om te doen wat ik leuk vond!
Deze dag was het begin van een hele nieuwe golf inspiratie. Doordat ik weer met de Dear Jane bezig was ontdekte ik weer hoe leuk ik appliceren vind en daaruit kwamen weer allemaal nieuwe ideeën voort zoals het appliceren van de bloemetjes hieronder.




Wat heb ik hiervan geleerd? Dit wil ik graag met je delen, voor als je zelf misschien eens in een quiltdipje terecht komt.
Het beste wat je kunt doen om je creativiteit te laten stromen is DOEN WAT JE LEUK VINDT.  Dat klinkt natuurlijk nogal logisch, maar wij mensen zijn zo gewend om onszelf van alles op te leggen. Ik in ieder geval wel. Als het niet is vanuit perfectionisme, dan is het wel omdat het zo nou eenmaal zo hoort of omdat ik hier nou eenmaal aan ben begonnen en dan moet ik het ook afmaken.

Het is niet voor niets dat zoveel quilters met heel veel projecten tegelijk bezig zijn. Niets zo inspirerend als beginnen met een nieuw project. Daarvan krijg je weer nieuwe ideeën. Dat heeft me wel aan het denken gezet. Want als quilter wil je natuurlijk ook gewoon quilts afmaken. Toch wordt het als je halverwege bent vaak toch een kwestie van doorzetten en hard werken om hem af te krijgen. Hoe kun je nou zorgen dat je er een beetje plezier in houdt?

Voor mij is de oplossing om mijn eigen quilts te ontwerpen. En dan niet van te voren een heel ontwerp in EQ7 maken waar ik me aan moet houden, maar gewoon gaandeweg iets moois maken. Zodat ik steeds moet blijven nadenken over welke  vormen en kleuren het mooiste zullen zijn. Dat geeft mij immers mijn plezier in het quilten!

Ik hoop dat je wat hebt aan mijn (lange) verhaal. Ik hoop vooral dat het je inspireert om te doen wat je leuk vindt. Dan zit je volgens mij altijd in de goede richting. Niet zoveel aan jezelf opleggen. We moeten al zoveel. Quilten doen we omdat we het leuk vinden toch?